Wednesday, May 2, 2018

Cry Alone, But Laugh In The Crowd

Cry Alone, But Laugh In The Crowd .....By Dr M S Krishnamurthy.

The words of the great visionaries have a lot to teach for designing our better tomorrows. Their words of wisdom always hide out the experience they have gained during their long journey or due to the situations they have faced in their critical moments of life and profession.

“Cry Alone. But, Laugh In Crowd” is the famous proverb of ancient Indians. This gives us a strategy to follow when we are in loss or gain.

Cry Alone

Everybody faces defeat, defame, fatigue, failures in their life in one or the other times. Many a time, we share those things in the public or social media.
The Indian proverb does not approve of this. In stead, it guides us to hide our sorrows from the crowd. It is our problem. We need to solve it by ourselves.

It does not mean that we should not share our grief with closed ones or a doctor. It only means, avoid crying about it in the public. Surely, our friends and family can help, console, encourage and support us but even with them, you need to be choosy to share what, how much and with whom.

Your tears are precious. Let them not become public property.
Your feelings should not become toys at the hands of public. Never listen to your pseudo friends.

If the problems are shared in social media, the masses may fake to be concerned about it, without any solutions. In your back, they make take your advantage and back stab.

In the moment of desperation and disappointment, seek the help of your own soul first. “Each soul is potentially divine” – Swami Vivekananda.
The inner strength will increase with self confidence. Believe in yourself. Tell to yourself that you can do it. You can overcome the loss. You have the power within you to tackle this situation.
Set up a master plan. Take the help of the minimum possible friends and get over your problems.

The only thing that matters now is cry in front of God –
If you do not find any shoulder to rest your head and cry, cry in front of a photo of your favorite God. Divine Park explains – tears in the prayer is like sticking the stamp on to the postal letter. The delivery is guaranteed.
With tearful prayer, at the moment of difficulty, you may not find immediate solution. But your soul gets connected to the supreme soul with the fuel of your tears. That Supreme Soul make sure that you win at the end.

Laugh in crowd

This is how we should celebrate or respond to even the smallest joyful moments. It is very essential to showcase our successful endeavors as it will boost the morale and mood of the beloved ones and team mates. Also, this will reduce the strength of the opponents, competitors.

Laugh is contagious. Smile is endemic. It spreads positive vibes in and around us. With your achievements, you may be inspiring so many distressed souls. So, find the way to celebrate the joy in every possible cases and never cry for your failures in public.
You are free to share the response of your fellow people in your pleasure and sorrowful moments of the life. Depressive symptoms: When to seek for medical help during depression?
Power Of The Heart Is In Loving Everything Imperfect
My Favorite Five Words That Rule My Life. What Is Yours?
Reader Interactions

Friday, April 27, 2018

சிங்கப்பூர் – மலேஷியா – தாய்லாந்து


காலை இட்லி டிஃபன், மதியச் சாப்பாடு, பின் தூக்கம் என எத்தனை நாட்களுக்குத்தான் போரடித்துக் கொண்டிருப்பது? மகளுக்குத்  திருமணம், பேரன்களைப் பார்த்தல் என அனைத்தும் முடிவடைந்துவிட்டது. பணி ஓய்வுக்குப் பின் பெறும் பென்ஷனைச் சேர்த்துவைத்து, அவ்வப்போது காணடித்துக் கொண்டிருப்பது (தொலத்துவிடுவது) சலிப்பாக இருக்கவே, பட்ஜட்டுக்கேற்ற வெளி நாட்டுப் பயணங்களை மேற்கொள்வது எனத் தீர்மாணித்தபொழுது, டெம்ப்ளேட்டாக அனைவரும் முதலில் விரும்பும் சிங்கப்பூர்-மலேஷியாவைத் தேர்ந்தெடுக்காமல், இலங்கை சென்றேன்.பின் பாலி, துபை சென்றேன். இன்னமுமா ‘சிங்கை’ செல்லவில்லை என்ற இரங்கற்பா துரத்த, சிங்கை-மலேஷியா-தாய்லாந்து செல்ல, ‘சேர்க்க’ ஆரம்பித்தேன்.

சிங்கப்பூர் குறித்து ‘மயக்கம்’ ஏதுமில்லை.  யாரும் பார்க்காத, எழுதாத புதிய  விஷயங்கள் ஒன்றுமில்லை. 

ஆனால் கன்வென்ஷன்லான  ரிவர் சைட் சிட்டி, பார்க், பறவைகள் பூங்கா, மிருகக்காட்சி சாலை ஆகியவற்றைத்தவிர, என்னைக் கவர்ந்த ஒரு இடம் ‘கார்டன்ஸ் பை தெ பே’  !

அது ஒரு மகாப் பெரிய தோட்டம். உலகின் அனைத்துத் தாவர மாதிரிகளையும் மிகப் பிரமாண்டமான குளிரூட்டப்பட்ட அரங்கில் நிர்மாணித்திருக்கிறார்கள். அடேயப்பா...  அதை அரங்கமென்று சொல்வது தவறு! ஒரு குட்டி நகரமே! எவ்வளவு பெரிதாக செய்திருக்கிறார்கள்? ஆர்கிடெக்கின் அற்புதம் அது.

‘அவதார்’ படம் நினைவிருக்கிறதா? அதில் ஒரு மாய அருவி கொட்டுமே, அதை நினைவூட்டும் வகையில் ஒரு செயற்கை அருவி! என்னே அழகு!   இருபத்தைந்து மெகா செயற்கை மரங்களும், பயோ டோம்களும் பிரமிக்க வைக்காவிட்டால்தான் ஆச்சர்யம். இந்த அலங்காரங்களை இரவில் பார்க்க வேண்டும். ஒரு குட்டித் தீவில், இத்தனை ஜாலங்கள் சாத்தியமா?

யூனிவர்ஸல் ஸ்டுடியோ என்று ஒரு ஹைடெக் தீம்பார்க். 4டி தியேட்டர்கள், மாளாத ரோலர் கோஸ்டர்கள், ஒலி-ஒளி ஏற்பாடுகள் என ஒரு சுற்றுலாத் தலத்திற்கு என்னென்ன செய்யமுடியுமோ, அத்தனையும் இங்கே! ஜுராஸிக் பார்க் ரைட்,  எகிப்து மம்மி ரைடுகள் கிரங்கடிக்கும். அருகே ஒரு மிகப் பெரிய அக்கோரியம்.

சிங்கப்பூர் சரவணா ஸ்டோரான ‘முஸ்தஃபா’ கடைக்கு, ஏதோ நேர்த்திக் கடன்போல அழைத்துச் செல்கிறார்கள். ‘வேணாம்யா...  நான் வர்ல...எல்லா ஊர்லேயும் எல்லாமும் கிடைக்கிறது.. ‘ என்றாலும்  விடமாட்டேன் என்கிறார்கள். லிட்டில் இந்தியாவை மட்டும் தண்ணீர் தெளித்து விட்டார்கள் போல. இங்கே மட்டும் தெருவில் குப்பைகள்.
மாலையில், கடற்கரையில், கடல் நீரைப் பீய்ச்சியடித்து-அதன் நீர்த்துவாலைகளில், லேசர் ஒளிக்கற்றைகளால், வர்ணஜாலம் காட்டுகிறார்கள். ஸ்டன்னிங் ஷோ.

சிங்கை முடித்து, சாலை வழியே மலேஷியா!

பத்துமலை முருகன் கோயிலையும், அதன் சுற்றுப்புரத்தையும்  எதற்காக இவ்வளவு குப்பையாக வைத்திருக்கிறார்களொ தெரியவில்லை.  கிட்டத்தட்ட  நம் ஊர் கோயில் போல மாற்றிவைத்திருக்கிறார்கள். (அருகில் இருக்கும் டார்க் கேவ்ஸ் அவசியம் செல்லுங்கள்.) 

பேக்கேஜ் டூரில் சென்றால், இரட்டைக் கோபுரத்தைப் பார், முருகனைப் பார், ஜென்டிங் மலை-கேசினோக்களைப் பார், பார்லமெண்டைப் பார்..  என்று சம்பிரதாயமான இடங்களுக்கு. என கடிவாளம் கட்டி அழைத்துச் செல்வர். சுல்தாணின் அரண்மணையை தூர இருந்து பார்க்கலாம். உண்மையில் ஜெம் ஐலண்ட், பினாங்க், செலங்கோர், Teluk Senangin, Perak  என மறைவாக இருக்கும் சொர்க்கங்கள் ஏராளம். மலேஷியாவை அனுபவிக்க, சென்னையிலிருந்து இயங்கும் பேக்கேஜ் டூர் உகந்தது அல்ல.  நாமே டூரிஸ்ட் விசா வாங்கிக்கொண்டு, கோலாலம்பூர் சென்று, உள்ளுர் டூர் ஆபரேட்டர்களிடம் சொல்லி நமக்குத் தேவையான இடங்களுக்குச் செல்வது தான் உசிதம்.

பின், கோலாலம்பூரிலிருந்து, பாங்காங்கிற்கு ஏர் ஏஷியா விமானம்.  நம் ஊர் பெரியார் பஸ் போல நெருக்கடியான சீட்டிங்குகள். பைலட் என்னவோ, தொண்டை கட்டிக் கொண்ட சவுண்ட் சிஸ்ட்த்தில், கிணற்றுக்குள்ளிருந்து பேசினார். நல்ல வேளையாக ‘டாய்லட் போக’ காசு கேட்கவில்லை.

விமானத்தில் சதா,  ‘லபா..லபா’ வெனப் பெருங்குரலில் கத்திக்கொண்டே இருக்கும் சீனர்கள். லேண்ட் ஆன மறுகணம், பாய்ந்து சென்று கேபின் லக்கேஜ்களை உருவுகிறார்கள். விட்டால் ஜன்னல்களைத் திறந்துகொண்டு கீழே குதித்துவிடுவார்கள் போல! இடித்துப் பிடித்திக்கொண்டு இறங்கி ஓடுகிறார்கள். 

சீனாவில் பெண்கள் மொபலைப் பிரசவித்துவிட்டு, பின் இலவச இணைப்பாக, ஒரு குழந்தையைப் பிரசவிப்பார்கள் போல!  ஸ்மார்ட் ஃபோண் அவர்களுக்கு மற்றுமொரு உடல் உருப்பு.  இமிக்ரேஷன் கவுண்டரில் நிற்கும்போது கூட சோஷல் மீடியாவை நோண்டல்! இமிக்ரேஷன் அதிகாரி, ஸ்கேலால் அதட்டி ‘காமிராவை’ பார்க்கும்படி முறைக்கிறார்கள். இந்திய எல்லைக் கோட்டில், சீன ராணுவத்தினருக்கு ஆளுக்கொரு மொபைலை இந்தியாவே கொடுத்துவிட்டால், அவர்கள் பாட்டிற்கு ஃபோனில் தலையை விட்டுக் கொண்டிருப்பார்கள். டோக்லாம் பிரச்சினை தீர்ந்தது.

தாய்லாந்தில்  இந்தியர்களுக்கு ‘விசா ஆன் அரைவல்’. ஆனால், இமிக்ரேஷன் ஃபாரம்களை எங்கே பதுக்கியிருக்கிறார்கள், அதை ஃபில் செய்து எங்கே கொடுக்க வேண்டும் என்பது தெரிய, நீங்கள் ஏகாதசி விரதம் இருக்க வேண்டும். விபரமாக ஒரு வழிகாட்டும் போர்டு வைக்க்க் கூடாதா?  இவ்விஷயத்தில், துபையின் ஏற்பாடுகள் அற்புதம்.

பாங்காக்கில் பார்க்கும் இடமெல்லாம் தங்க புத்தர்கள். அற்புதமான கட்டிடங்கள், புத்த விகாரங்கள், அரண்மணைகள்.  இரவுகளில் படகில் ஆடல்-பாடல் இத்தியாதிகளோடு அனுபவிக்கலாம்.  என்ன? வயது காணாது! ஒரு இருபது வருடமாவது முன்பாக வந்திருக்கலாம்.  எழுபது வயதில் ஆடவா இயலும்? வைல்ட் லைஃப்  சஃபாலி..சாரி சஃபாரி, டால்பின் ஷோ, டைகர் பார்க், பறவைகள் பார்க் எல்லாம் உன்னதம்.

பட்டாயாவில்  நுழைந்தபோது ஏராளமான மழை. கடற்கரைச் சாலையில் சாக்கடை பெருக்கெடுத்தோடியது. இதை ஃபோட்டோ எடுத்து முகனூலில் போடட்டுமா  என்றேன். கைடு முறைத்தார்.

அவர்களது ஆங்கில உச்சரிப்பு, பாடாய்ப் படுத்துகிறது.. சஃபாலி என்றல் சஃபாரி. மெத்தோ என்றால் மெட்ரோ, தாக் என்றால் டாக். லைத் என்றால் அது ரைட்.  மேலும் ஒரு மாதிரியாக வெட்டி வெட்டி பேசுகிறார்கள். நல்லவேளையாக, அவர்களது ஆங்கில உச்சரிப்பு எப்படி இருக்கும் என கூகுளித்துவிட்டுப் புறப்பட்டதால் ஓரளவிற்கு தப்பித்தேன்.  என்றாலும் நான் தங்கியிருந்த ‘கோல்டன் பீச்’ ஹொட்டலுக்கு வழிகேட்டு மாய்ந்துவிட்டேன்.  

பட்டாயவில் டூ வீலர் டாக்ஸி இருக்கிறது. கூசாமல் 100 பாட் என்பார்கள். நாமும் அதிரடியாக 5 பாட் என்று கேட்கணும். பத்து பாட்டுக்கு வருவார்கள்.

பட்டாயா தூங்கா நகரம். அங்கே இரவுதான் பகல். மதுவும்-மாதுக்களும் ஏராளம். நகரெங்கும் ஏராளமான இரவு விடுதிகள். மதுபான விடுதிகள். ஆண்கள்தான் பட்டாயாவிற்கு என எண்ண வேண்டாம். ஏராளமான   பெண்களும்  வருகிறார்கள் .  அவர்களுக்கென தனியாக மஸாஜ் சர்வீஸ்கள் உண்டு.

எனக்கு என்ன ஆச்சர்யம் என்றால், கேன் கேனாக, தொடர்ந்து பீரைக் குடித்துக்கொண்டே இருந்துவிட்டு, இலை போன்ற வயிறும் - மெல்லிய கைகால்களும் இந்தப் பெண்களுக்கு எவ்விதம் சாத்தியமாயிற்று என்பது தான். பெருந்தொந்தியோடு இருந்தால் அவர்கள் அனேகமாக, இந்தியர்களாகவோ இல்லை அமெரிக்கர்களாகவோதான் இருப்பார்கள்.  

வாக்கிங் ஸ்ட்ரீட், பீச் ரோட், சோய் 6, செகண்ட் ஸ்ட்ரீட் போன்றவை பிரசித்தம். 
இந்த வயதில், இந்த ஊரைச் சுற்றிப் பார்க்க தேர்ந்தெடுத்தது எம்பாரஸிங் தான். ‘ஹாய் இண்டியன் ஓல்ட் மேன்,  வாட் டூ யூ வாண்? அடப் போங்கப்பா...

ஆனாலும் என்ன? அருகில் இருக்கும் கோரல் ஐலன்டில், ஸ்பீட் போட்டில் சென்று, எனக்குப் பிடித்த ஸ்கூபா டைவ், பாரா செய்லிங், அண்டர் சீ வாக் ஆகியவற்றைப் அனுபவித்தாயிற்றே!

ஒரு சில புகைப்படங்களைக் காண இங்கே சொடுக்குங்கள்!  Click here






Monday, March 5, 2018

விஜய் டி.வி

சிலநாட்கள் முன், நண்பரொருவர் இல்லத்திற்கு சென்ற வேளையில், விஜய் டி.வி யில், நிகழ்ச்சியொன்றைக்  காண நேர்ந்தது.

கைத்தறிப்  பட்டுச்சேலை  நெசவு செய்யும் குடும்பத்தைச் சார்ந்த பெண் ஒருவர், நசிந்துவரும்  கைத்தறித் தொழில் பற்றி உண்மையிலேயே நெகிழ்ச்சியான நாட்டுப்புறப் பாடலொன்றைப் பாடினார்.

விஜய் டி.வி தனக்கே உரிய பகட்டுடனும், டிராமாவுடனும் அதை ஒளிபரப்பியது! வழக்கம் போல விஐபிக்கள்  வசனங்களை உதிர்த்தனர். கண்ணீர் சிந்தினர். சோக இசை ஓடியது!

இந் நிகழ்ச்சியின் நாடகங்கள் ஒரு புறமிருக்க, கைத்தறியினால் மட்டுமே,  நாட்டின் துணித்  தேவைகள், விரும்பும் டிசைன்கள்,  தேர்வுகள் அனைத்தையும் பூர்த்தி செய்வது சாத்தியமா  என்ற புராதன கேள்வி எழும்பியது!

பல தொழில்கள், தொழில்நுட்ப புரட்சியின் காரணமாக வழக்கொழிந்து போயிற்று. தந்திச்  சேவைஅளித்தோர், சுவர்களில் விளம்பரம் செய்வோர்/ஓவியம் வரைவோர், அச்சு கோர்ப்போர், கைத்தறி செய்வோர்...... என எண்ணற்றோர்  தங்களது தொழிலைவிட்டுவிட்டு வேறு தொழில்களுக்கு  தங்களை மாற்றிக் கொண்டு விட்டனர்.

விடாமல், தாங்கள் அறிந்திருக்கும் வழக்கொழிந்த  தொழில்களையே  புரிவோர் மீது அனுதாபம் கொள்வதா  அல்லது கால ஓட்டத்திற்குத் தகுந்தாற்போல, தங்களைத் தகவமைத்துக் கொள்ளாத இவர்கள் குறித்து வருந்துவதா எனப் புரியவில்லை!

காலத்தைப் பின்னோக்கித்  செலுத்துவது சாத்தியமானதல்ல; நவீனமயம்  எவராலும் புறக்கணிக்கணிக்கக் கூடியதே அல்ல! வளர்ந்து வரும் மக்கள் தொகையின் பகாசுர  தேவைகளை இயந்திரங்களின் துணையின்றி  பூர்த்தி செய்வது சாத்தியமல்ல!

 எனினும் புராதனத்  தொழில் புரிவோரின்  உற்பத்தியை Antique என்ற வகையில், விலை அதிகமாயினும், இயன்றவர்கள்  வாங்குவது அவர்களது ஜீவனத்திற்கு உதவக் கூடும்!! கோபிநாத் மட்டுமே,  சரியாக core Point ஐப் பிடித்தார்.

தொ.கா யினைப்  பார்ப்பதை நிறுத்தியது தவறோ  என்ன எண்ணம் அவ்வப்போது தோன்றும்! விஜயின்  ஸ்டேஜ்  ஷோவைப்  பார்த்தபின்  தொ.கா.பெ யை மூடியது  தவறெனத் தோன்றவில்லை!

Sunday, March 4, 2018

ஸ்ரீதேவி

ஶீதேவிக்கு இரங்கற்பா பாடும் சமுதாயம், எல்லையில் உயிரிழக்கும் வீரர்களைப் பற்றிக் கவலைப் படிவதில்லை என்ற 'கவலையை' சமூக வலைத் தளங்களில் காண்கிறேன்.
எல்லா இறப்பும், ஶீதேவி உட்பட, இரங்கலுக் குரியதே! ஶீதேவியின் மறைவு மக்களிடையே அதிர்ச்சியை ஏற்படுத்தியது இயல்பான ஒன்று!
இதையும் சோல்ஜர்ஸையும் ஒப்பிடுவது சரியா எனத் தோன்றவில்லை!
எனது கவலை வேறு!
ஒரு ஜவானின் உயிர் எளிதில் இழக்கக் கூடிய ஒன்றல்ல! ஒரு கேப்டனை உருவாக்க ஏகமாகச் செலவிடுகிறோம்! ஏராளமான உழைப்பு, பயிற்சி, அனுபவம், தியாகம் எல்லாம் பின்னால் இருக்கிறது!
எல்லையில் ஒரு வீரனை இழக்கிறோம் என்றால், அதற்கு விலையாக எதிரி ஏகப்பட்ட உயிர்களைக் கொடுத்திருக்க வேண்டும்! ஒரு அமெரிக்க, ருஷ்ய வீரரின் உயிரை எளிதாக எடுத்துவிட முடியாது; எந்த வகையான கடினச் சூழலிலும்!
ஆனால் இங்கே நிலைமை வேறு வகையாக இருக்கிறது! அடிக்கடி, நம் வீரர்கள் எல்லையில் உயிரை விடுகிறார்கள். அந்தத் தியாகத்திற்கு மரியாதை செலுத்து கிறோம்; இரங்கல் தெரிவிக்கிறோம் என்பது வேறு விஷயம்.
அதெப்படி இந்திய வீரர்களை just like that கொல்ல முடிகிறது?
நமது மேஜர்கள் இதுகுறித்து சிந்திப்பார்கள், strategy யை மாற்றியமைப்பார்கள் என நம்புவோம்....

Jio


BSNL வருவதற்கு முன்னால், தனியார் அலைபேசி   நிறுவனங்கள், பத்து ஆண்டுகளுக்கு முன்னாலேயே,  நிமிடத்திற்கு  பத்து ரூபாய் வசூலித்த காலமெல்லாம் உண்டு. BSNL அலை பேசிச் சேவையை அளிக்க, அனுமதி மறுத்த அரசாங்கம், பல ஆண்டுகளுக்குப்பின்,  DoT அதிகாரிகள் முன்முயற்சியெடுத்ததால்,   அனுமதித்தது.
எடுத்த எடுப்பில், BSNL  நிமிடத்திற்கு  ஒரு ரூபாய்தான் கட்டணம் என ஆரம்பித்ததால், வேறு வழியின்றி தனியார் நிறுவனங்கள் தங்களது கட்டணங்களைக் குறைக்க ஆரம்பித்தன. அந்த கட்டணம்தான் உண்மையானது. அதனால்தான் அனைத்து நிறுவணங்களும் தாக்குப்பிடிக்க முடிந்த்து. தனியாரின் கட்டணக் கொள்ளை தடுத்து நிறுத்தப்பட்டது.
இன்று தொலைத் தொடர்புத் துறையில், மீண்டும்  பழைய தணியார்களின் ஏகபோக கொள்ளைக்கு, நாடு திரும்பிக் கொண்டிருக்கும் நிலைமை ஏற்பட்டுள்ளது.
அலைபேசிச் சேவையில், சமீப ஆண்டுகளில், இன்டர்னெட் சேவை பிரதானமாகிப்போய், வாய்ஸ் கால்ஸ்களை (Voice calls) இலவசமாகவே கொடுக்கும் காலம் வந்துவிட்டது.  VoIP (Voice over internet protocol) அறிமுகப்படுத்தப்பட்டபின் மலிவான குரல்சேவை சாத்தியமாயிற்று.
இந்த அதீத போட்டியின் காரணமாக, ஜியோவின் இலவசங்களைச் சமாளிக்க இயலாமல், நட்டமாகிப் போய், ஏர்செல் திவாலாகி விட்டது.
ஏர்செல்லின் உள்அரசியல் ஒருபுறம் இருக்க, இது இந்திய தொலைத் தொடர்பு வரலாற்றில், ஏர்செல்லின் மறைவு, தொலைதொடர்பில், ஜியோவின் ஏகபோக ஆட்சியின் துவக்கமாகவே கருதுகிறேன்.
முன்னாள் BSNL ஊழியன் என்பதற்காக இதைக் கூறவில்லை. தொலை தொடர்பில் ஏகபோகம் ஆபத்தானது மட்டுமல்ல;  பொதுத் துறை நிறுவனமான BSNL காணாமற் போவது மக்களுக்கும், நாட்டிற்கும் நல்லதல்ல என்பதால் கூறிகிறேன்.
ஒருவருடம் இலவசமாகவே பிராட்பேண்ட் சேவையை ஜியோ அளித்தது; இது வரை நாம் கண்டிராத வேகத்தில். 4ஜி தொழில் நுட்பத்தின் காரணமாக இந்த வேகம் சாத்தியமாயிற்று.
அதிவிரைவு இண்டர்னெட் சேவையை, இலவசமாக அளித்ததால், இதுவரை உலகம் கண்டிராத வளர்ச்சி விகிதத்தை  ஜயோ கண்டது;  கூடவே சக தொலை தொடர்பு கம்பெணிகள் நஷ்டத்தின் காரணமாக  லாப விகிதங்கள் கடுமையாக குறைந்தது.  நட்டத்தைத் தாங்க முடியாத ஏர்செல், திவாலாக உள்ளது. வோடஃபோண் தடுமாறிக் கொண்டுள்ளது. ஏர்டெல்லின் வளர்ச்சி விகிதம் குறைந்து விட்டது. வருமாணம் பாதிப்பு. அதே நிலைமைதான் ஐடியாவிற்கும், BSNL க்கும். இது எந்த வகையிலும் வரவேற்கத்தக்க நிகழ்வல்ல. இன்று ஏர்செல்லுக்கு நிகழ்ந்தது  நாளை ஏர்டெல்லுக்கும் மற்ற நிறுவனகளுக்கும் நிகழலாம்.
எல்லா நிறுவணங்களையும் ஒழித்தபின், ஜியோ ஏகபோகமாகி, பின் அது வைத்ததுதான் கட்டணம் என்றாகிவிடும்.
அந்தக் காலத்தில், அரசாங்க டெண்டர்களில், ஏகபோகம் எதிலும் நிகழ்ந்து விடக்கூடாது என்பதைக் கருத்தில் கொண்டு,  ஒரு விதிமுறை உண்டு. Unreasonably low tenders will not be accepted என.
ஜியோ விவகாரத்தில் அதுதான் நடந்துகொண்டிருக்கிறது. இலவசமாக சேவையளித்து, சக போட்டியாளர்களை ஒழித்துக்கட்டும் முயற்சிக்கு TRAI (தொலைதொடர்பு  ஒழுங்குமுறை ஆனையம்) துணைபோவது போல் தெரிகிறது.  இலவச சேவையளிக்க ஏன் TRAI ஒப்புக் கொள்ள வேண்டும்? ஜியோவின் இலவசங்கள் சக நிறுவணங்களை ஒழித்துக் கட்டும் முயற்சியென் TRAI க்குத் தெரியாதா?  இன்று இலவசங்களுக்கு தலையாட்டும் டிராய், நாளை, கடுமையான கட்டணங்களுக்கு தடைவிதிக்கும் என்பதற்கு என்ன உத்திரவாதம்?
ஜியோவிற்கு இந்த அளவு இலவச சேவை அளிக்க முடிந்தது எப்படி?  எந்த வங்கி, எந்த அளவு ஜியோவிற்கு கடன் கொடுத்துள்ளது? குறுகிய காலத்தில் இந்த அளவு முதலீட்டை யார் செய்தது? மாதம் பத்தாயிரம் டவர்களுக்கு மேல் நிறுவுவது அவர்களுக்கு எப்படி சாத்தியமாயிற்று? இதுபற்றி மக்களுக்குத் அறியப்படுத்த வேண்டாமா?
அதே சமயம், இது நாள்வரை BSNL 4ஜி சேவை அளிப்பதற்கான அறிகுறிகள் ஏதும் தென்படவில்லையே,, ஏன்?  அந்த நிறுவனத்திற்கு, 4ஜி சேவையை அளிக்க தேவையான மூலதனத்தை அரசாங்கம் ஏன் தர மறுக்கிறது?
தொலை தொடர்புத் துறையில் நடப்பன எதுவும் சரியெனப் படவில்லை!
எந்தத்துறையிலும் ஏகபோகம் என்பது, நாட்டிற்கும் மக்களுக்கும் கேடு!

Tuesday, November 21, 2017

ஜெயில்.

அது ஒரு விளையாட்டுப் புல்லாங்குழல் போலத் தெரிந்தது. நிஜமான குழலாக இருக்க வாய்ப்பில்லை. அல்லது ஒரு குச்சியோ என்னவோ? அந்தச் சிறுமி அதைக் கையில் வைத்துக் கொண்டு,சுழற்றிக் கொண்டே இருந்தாள். நாலு அல்லது ஐந்து வயதுக்குள்தான் இருக்கணும்.  அந்த வயதில் குழந்தைகளுக்கு தனி ஜொலிப்பும் ஈர்ப்பும் இருக்கிறது.  ரயில் வேகமெடுத்து ஓடிக்கொண்டிருந்தது. மதிய நேரமாதலால் பலரது கண்களில் உறக்கம்.  சிறுமியும் அவள் தாயும் சைட் லோயர் பர்த்தில் அமர்ந்து கொண்டிருந்தனர். நான் மேலே.

சிறுமிக்கு போரடித்தது போல.  “மம்மி... டாக் டு மி...” என்றது.

அவளது அம்மா ரயில் கிளம்பியது முதல்,  மொபைலை விட்டு கண்களை விலக்க வில்லை.

‘மம்மீ..... ப்ளீஸ் ...’

‘சுஜீ... கீப் கொயட்..’

‘இட்ஸ் போரிங் மம்மீ...’

இக்கால அம்மாக்களுக்கும் குழந்தைகளுக்கும் தாய்மொழி வராது போல..!

‘யூ ஃபீல் ஹங்ரி..?’

மொபைலைவிட்டு கண்ணை எடுக்காமல், பையைத் துழாவி ஒரு பிஸ்கட் பாக்கட்டை எடுத்து நீட்டினார், அந்த மாது.

“நோ.. ஐ டோன்ட் நீட்..”

கொடுத்த பிஸ்கட் பாக்கட்டை அம்மாவின் மடியிலேயே வீசியெறிந்தாள்.

அச்சிறுமி என்ன நினைத்தாளோ, திடீரென கையில் வைத்திருக்கும் புல்லாங்குழலால், பக்கத்திலிருக்கும் பயணிக்கு ஒரு அடி கொடுத்தாள். இதைச் சற்றும் எதிர்பாராதா அந்த ஆசாமி, அசட்டு சிரிப்பு சிரித்து வைத்தார். உற்சாகம் பெற்ற அக்குழந்தை எதிர் சீட்டிலிருப்பவருக்கும், அந்த குச்சியால்  ஒரு அடி கொடுத்தாள்.  இதை ஓரக்கண்ணால் பார்த்துக் கொண்டிருந்த அந்த மாது, ‘நோ.. சுஜீ... ‘ என முணகினார்.  

இந்த விளையாட்டு சிறுமிக்கு சுவாரஸ்யமாய் இருக்கவே, மற்ற பயணிகள் எல்லோருக்கும், புல்லாங்குழல் அடி கொடுக்க ஆரம்பித்தாள்.

அடிப்பது குழந்தையாயிற்றே... என்ன செய்ய முடியும்? திட்டவா இயலும்? சிலர் சிரித்து வைக்க, சிலர் ‘அப்படியெல்லாம் செய்யக் கூடாது.. போய் அம்மாவிடம் உட்கார்..’ என உபதேசம் செய்ய,  சிலர் தானாகவே, அடி விழும் சமயம் கையில் பெற்றுக்கொள்ள, சிலர் நகர்ந்து அமர்ந்து கொள்ள.. சிறுமிக்கு இவை தமாஷாக அமைந்து விட்டது போல.

அடுத்த பகுதியில் இருப்பவர்களுக்கும் அடி கொடுக்க ஆரம்பித்தாள் சிறுமி.  

“குழந்தையைப் பாருங்கள்... கண்ட்ரோல் செய்யுங்க...” என்ற  விண்ணப்பங்களுக்கு, ‘சுஜீ....கீப் கொயட்..” என்ற முணகல் மட்டுமே அந்த மாதுவிடமிருந்து பதிலாய் வந்தது. அடி கொடுப்பதும் சிரிப்பதுமாய் இருந்தாள் சிறுமி.

அடுத்த பகுதியில் ஒரு பெரியவர். பார்ப்பதற்கு, எழுதுவைதை நிறுத்திவிட்ட எழுத்தாளர் போலவோ, ரிடயர்டு தாசில்தார் போலவோ இருந்தார்.  ஆரம்பத்திலிருந்தே, குழந்தையின் அடத்தை ரசிக்கும் மூடில் அவர் இல்லை.

அவரை அடிப்பதற்கு குச்சியை ஓங்கும் சமயம்,  கண்களை உருட்டி, விரலை உதடுகள் மீது வைத்து, ‘டோண்ட் டு இட்..’ என்று முறைத்தார். மற்றவர்கள் எல்லாம்,  எதிர்ப்பின்றி அடி வாங்கிக்கொள்ள, இந்தப் பெரிசு மட்டும் எதிர்ப்பு தெரிவிப்பது ஏன் என அவளுக்குப் புரியவில்லை. அவரை விட்டு தயக்கத்துடன் விலகி, அடுத்த பயணிக்கு அடி கொடுக்க   நகர்ந்தாள். நிம்மதியுடன் திரும்பிய பெரியவருக்கு, அடுத்த நொடி அதிர்ச்சி காத்திருந்தது. அவர் எதிர்பாரா சமயம், அவரது சொட்டைத் தலைமீது ஓங்கி ஒரு அடி கொடுத்தாள் அவள். அடி வலுவாகப் பட்டுவிட்டது போல.  கண்கள் சிவக்க, சடாரென எழுந்து, அந்தச் சிறுமியின் கையிலிருந்த புல்லாங்குழலைப் பிடுங்கி, கரும்பு ஒடிப்பது போல, படாரனெ உடைத்து, அந்த மாது இருக்கும் பக்கம் வீசி எறிந்தார்.

தனது குச்சி உடைக்கப்பட்டதைக் கண்ட சிறுமி, பெருங்குரலெடுத்து ஓலமிட ஆரம்பித்தாள். அதுவரை மொபைலையே நோண்டிக்கொண்டிருந்த அந்த மாது,  நடந்ததைப்  பார்த்ததும் வெகுண்டெழுந்து, அச்சிறுமியின் அழுகுரலையும் மீறி பெருங்குகுரலெழுப்பி அவரிடம் சண்டைக்குப்போனார்.

அடுத்த பதினைந்து நிமிஷம் ஆங்கில வசவுகளும், காட்டுக் கூச்சலும், குழாயடி சண்டியாய் கம்பார்ட்மெண்டை நிரப்பின. 

“குழந்தையிடம் எப்படி நடந்துகொள்ளணும் தெரியாதா முட்டாளா நீ? வயசாயிடிச்சே.. புத்தியில்லையா” என்பதும்; “குழந்தையை வளர்க்கத் தெரியாத நீ ஒரு அம்மாவா...” என்பதும் வசவுகளின் சாரம்.

அக்கம் பக்கத்திலிருப்போர் சமாதாணப்படுத்த, சரட்டென திரைச்சீலையை இழுத்து மறைத்துக் கொண்டு படுத்துவிட்டார் பெரியவர். பருத்த சரீரம் மேல்மூச்சு வாங்க, காச் மூச் சென கத்திக் கொண்டிருந்தார்  அந்த மாது.

உடைந்து போன புல்லாங்குழலை கையில் வைத்துக்கொண்டு, இந்தக் கணமே புதுசு வேண்டும் என ஆர்ப்பாட்டம் செய்தது அக்குழந்தை.

சீட்டிற்கடியில்  பிணைக்கப்பட்டிருந்த ஷூட்கேசைத் திறந்து, அதிலிருந்து, வேறு ஒரு மொபைலை வெளியே எடுத்து,  ஏதோ ஒரு விளையாட்டை ஓபன் செய்து, அச்சிறுமியிடம் நீட்டினார் அம்மாது.

விசும்பிக்கொண்டே, விளையாட்டில் மூழ்கிப்போனாள் சிறுமி. 

அம்மாதுவும் இடைஞ்சல் இன்றி, தனது மொபைலில் ஆழ்ந்து போனார்.


இப்பொழுது கம்பார்ட்மெண்ட் அமைதிபெற, ரயில் அது தன் வேகத்தைத் தொடர்ந்து கொண்டிருந்தது.



Thursday, November 16, 2017

கோகர்ணா, முருடேஷ்வர், மங்களூர் – கொள்ளை அழகு

சுவர்களையே வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டு, எவ்வளவு நேரம்தான், யாருமற்ற மனிதனாய், தன்ந்ததனியனாய் அமர்ந்து கொண்டிருப்பது? அரசியல் விவாதங்கள் எல்லாம் பொருளற்றதாக, நேர விரயமாகத் தோன்றவே முகனூலிலிருந்து பெரும்பாலும் வெளியேறிவிட்டேன்.  அவரவர்கள் தங்களது மனோ நிலைகேற்றபடி நிலைபாட்டினை மேற்கொண்டபின்னால், விவாதங்களினால்  என்ன பயன்?  

எனவே, சில மாதங்களாக சுற்றுலா மேற்கொண்டிருப்பதையும் அதன் தொடர்பான அனுபவங்களையும் இங்கே பகிர்ந்துகொண்டிருப்பதையும்,  இந்த வலைப்பூவைப் படித்துக் கொண்டிருப்பவர்கள் அறிவீர்கள்.  உலகத்தோடு ஒட்டி ஒழுகவியலாத, தெரியாத சில விசித்திரப் பிறவிகள் உலகில் ஜனித்து விடுகின்றன. அவர்கள் கதவை அடைத்துக் கொண்டு பேசாமலிருந்தால்கூட, பிரச்சினைகள் தேடி வரும். பகைமை நாடி வரும். நான் அந்த வகையில் பிறந்துவிட்ட ஆசாமி. யாரிடம் பேச?  என்ன பேச?  

எனவே புதிய இடங்கள், புதிய மனிதர்கள், புதிய கலாச்சாரங்களை நோக்குதல் போன்றவை ‘வம்பு தும்பில்லாததாகத்’  தோன்றவே, பிற இடங்களை நாடிப் பயணித்துக் கொண்டிருக்கிறேன். இந்த சுவாரஸ்யம் எத்தனை நாட்களுக்கு நீடிக்குமோ... யாரறிவர்? என் பயணங்கள் கூட, பெரும்பாலும் ‘சோலோ

எனது அடுத்த பயணம் பற்றி யோசிக்கும் பொழுது, கர்நாடகத்தின் கோகர்ணாவிற்கு 1973ல் சென்றது நினைவிற்கு வந்தது.  எதோ ஒரு கோயிலும், கோயிலை ஒட்டிய ஒரு கடற்கரையும் பார்த்தது  மங்கலாக நினைவிற்கு வந்தது. இப்பொழுது அந்த இடம் எப்படி இருக்கும்? அதே இடத்தை  வயதும் அனுபவமும் ஏறியபின் பார்க்கும் பொழுது  சிந்தனையில் ஏற்படும் தாக்கம் எப்படி இருக்கும்?
கூகுளாரை தோண்டிய பொழுது, கோகர்ணாவின் கடற்கரைகளும், கோயில்களும் விரிந்தது.  திரையில் விரிந்ததை நேரில் காண விழைந்து, புதுவையிலிருந்து மங்களூருக்கு ரயிலில் பயணித்தேன். புதுவையிலிருந்து பெங்களூர் சென்று அங்கிருந்து அங்கிருந்து கர்னாடக அரசின் ‘ஐராவதம்’ போன்ற சொகுசுப் பேருந்துகள் ஒன்றில் சென்றிருக்கலாம்தான். பேருந்துப் பயணம் சலிப்பூட்டுவதும், உடல்வலி தரக்கூடியதுமாய் அமைவதால், சுற்றுவழியாயிருந் தாலும் மங்களூர் சென்று, அங்கிருந்து கோகர்ணா செல்லத் திட்டமிட்டேன்.

காலை பத்து மணிக்கு மங்களூர் சென்றடைந்தபொழுது, தோதான நேரத்தில் கோகர்ணாவிற்கு தொடர்வண்டி அமையவில்லை. விடாது கருப்பு போல, வேறு வழியின்றி, மங்களூரிலிருந்து கோகர்ணாவிற்கு விரைவுப்(!) பேருந்துப் பயணம் மேற்கொள்ளலாயிற்று. பேருந்து சென்றது.. சென்றது..சென்றுகொண்டே இருந்தது. ஊர்தான் வரும் வழியாய் இல்லை. எப்பதான் ஊர் போகும் என வினவ, இரவு ஏழு மணிக்கு மேல் ஆகும் என்றார் நடத்துனர்.  இருநூறு கிலோமீட்டருக்கு ஏழு மணி நேரமா? கடவுளே!
அவ்வப்பொழுது, ஏதோ ஒரு ஊரில் வண்டி நிற்கும். ஓட்டுனரும், நடத்துனரும் மின்னல்போல இறங்கி மறைந்துவிடுவர்.  இரண்டே  நிமிடத்தில் திரும்ப ஆஜராகி பஸ்ஸை எடுத்துவிடுவர்.  டைம் கீப்பரிடம் ரிப்போர்ட் செய்துவிட்டு வந்துவிடுவார்கள் போல.  எனக்கோ இயற்கை உபாதை அவசரம்.  நம் ஊர் போல, ‘வண்டி பத்து நிமிஷம் நிற்கும்.. டீ சாப்டரவங்க சாப்டலாம்..’ என்ற அறிவிப்பைக் காணோம். எவ்வளவு நேரம் தாக்குப்பிடிக்க இயலும்? முருடேஷ்வர் என்ற ஊரில், பஸ் நின்றதும்  அதே போல கண்டக்டர் மின்னலென மறைந்தார். விரட்டிக்கொண்டுபோய் அவரைப்பிடித்து, ஒருவிரலைக் காண்பித்து அனுமதி பெற்று  வேலையை சடுதியில் முடித்துக் கொண்டு, திரும்ப வந்து பார்த்தால் பஸ்ஸைக் காணோம். மிரண்டுபோய் எனது உடைந்த கன்னடத்தில், ‘எங்கய்ய இங்கே நின்று கொண்டிருந்த கோகர்ணா பஸ்ஸைக் காணோம்..? ‘ என வினவ, அதோ போய்க்கொண்டிருக்கிறது பாருங்க.. அதான் உங்க பஸ் என பதில் வந்தது.  பிடரியில் இடிபட ஓடிப் பார்த்தேன்.  ம்ஹூம். 

டைம்கீப்பரிடம் ஓடிவந்து பஸ்ஸைத் தவறவிட்டதையும், லக்கேஜ் அந்த பஸ்ஸில் போய்விட்டதையும்  ஆங்கிலத்தில் விவரிக்க,  அவர் மொழி புரியாமல் விழிக்க,  நான் உடைந்த கன்னடத்தில் விவரித்து ஒருவழியாக அவர் புரிந்துகொண்டு, அடுத்த டெப்போவிற்கு போன் செய்து விடுகிறேன், லக்கேஜ் இருந்தால் எடுத்து வைப்பார்கள், இப்ப நீங்க அடுத்த பஸ்ஸைப் பிடித்து கோகர்ணாவிற்குப் போங்கள் என்றார்.

அடுத்த டெப்போ எங்கே இருக்கு?
அது ‘குண்டா’வில். 
எவ்வளவு நேரம் ஆகும்?
ஒன்றரைமணி நேரம் ஆகும்.
அதற்குள் நிறைய ஸ்டாப்பிங் இருக்கே... அதற்குள் எனது லக்கேஜை எவரேனும் எடுத்துச் சென்றுவிட்டால்?
அதற்கெல்லாம் பதில் சொல்ல முடியாது.  அடுத்த டெப்போவிற்கு தகவல் கொடுக்க இயலும்.. அவ்வளவே!
சரி... கண்டக்டரின் மொபைல் நெம்பர் உங்களிடம் இருக்கா?
இல்லையே...!!!

இவர்களை நம்பிப் பயனில்லை என முடிவுசெய்து, எதிரே இருந்த டாக்ஸி ஸ்டேன்டிற்குப் போய, ஒரு டாக்ஸியைப் பிடித்தேன். அதற்குள் இருபது நிமிடம் கடந்துவிட்டது. முப்பத்தைந்து கிலோமீட்டர் விரட்டிச் சென்றபின் விட்டபஸ்ஸைப் பிடிக்க முடிந்தது.  நல்லவேளையாக லக்கேஜ் அங்கேயே இருந்தது.

அடுத்த மூன்று நாட்களும் கோகர்ணா கேம்ப். 
கோகர்ணாவிற்கு ஏகப்பட்ட புராணங்கள். ராவணன், சிவனை நோக்கி தவமிருந்து ஆத்மலிங்கம் ஒன்றை பெற்றானாம். ஓர் அசுரனின் கையில் ஆத்மலிங்கம் கிடைத்துவிட்டால், உலகு என்னாவது என கவலைப்பட்ட தேவர்கள் ஒன்றுகூடி யோசனை செய்து, பிள்ளையாரிடம் வேண்ட, அவர் அவர்கட்கு உதவுவதாக வாக்களித்து, ராவணனை வேறு ஒரு வேடத்தில் அடைந்தாராம். மாலைச் சடங்குகளைத் தவறாமல் செய்யும் பழக்கம் உடைய இராவணன், பிள்ளையாரிடம், சந்தியா வந்தனம் செய்துவிட்டு வரும்வரை இந்த லிங்கத்தை கையில் வைத்திருக்கவேண்டும் எனக் கேட்க, ‘சரி... வைத்துக் கொள்கிறேன். ஆனால் நான் மூன்றுமுறை கூப்பிடுவேன், அதற்குள் நீ திரும்ப வந்து லிங்கத்தைப் பெற்றுக் கொள்ள வேண்டும்; இல்லாவிடில் லிங்கத்தை கீழே வைத்துவிடுவேன்’ என பதிலுரைத்தாராம்.  சந்தியா வந்தனம் செய்துவிட்டு வருவதற்குள், பிள்ளையார், மூன்றுமுறை ராவணா..ராவணா என அழைக்க, வர இயலாத நிலையில் ராவணன். லிங்கத்தை அங்கேயே வைத்துவிட்டு மறைந்துவிட்டாராம் பிள்ளையார்.  ராவணன் பெற்ற வரத்தின்படி லிங்கம் எங்கே வைக்கப்பட்டதோ, அந்த இடத்திலேயே சிவன் ப்ரதிஷ்டை ஆகிவிடுவாராம். அதன்பின் அகற்ற இயலாதாம்.  கோபம் கொண்ட ராவணன் தன் முழு பலத்தையும் பிரயோகித்து, லிங்கத்தை பிடுங்க முயல,  சில பகுதிகள் மட்டும்  சிதறி அருகில் இருந்த சில ஊர்களில் (நான்கு இடங்கள்) விழுந்தனவாம். அப்படி விழுந்த இடங்களில் ஒன்றுதான், இப்பொழுது பிரபலமாக இருக்கும் ‘முருடீஷ்வரர் கோயில்’.

(Ravana, the  king of Lanka, received the Aatmalinga from Shiva after he had performed a penance at Mount Kailash reciting self-written Shivatandavastotram. Shiva instructed Ravana that the sacred Aatmalinga should not be placed on the ground as it would establish itself where placed on earth. On his way back to Lanka, Ravana stops for his evening prayers at Gokarna.

As Ravana was coming near Gokarna. Maha Vishnu who had 
known well that Ravana was punctual in performing his periodical 
rites (Sandyavandhana), hides sun with his Sudarshana Chakra 
(Wheel). Thinking that it was time to perform the evening rites, 
Ravana finds a  boy (Lord Ganesha in disguise) and asked him to 

hold the Atma linga in his hand till he came back after finishing the rites. Lord Ganesha agreed to hold the linga on one condition that he would do so till he would be able to bear the weight of Linga and that thereafter he would call Ravana three times and if failed to come to him by then he would place the linga on the earth. Lord Ganapathi calls Ravana three times when he was performing his rites and places the linga on the earth and he vanished. The Atma linga at once got firmly entrenched in the earth.
Ravana learned that he had been tricked by the Gods. To prevent Ravana from getting a weapon as powerful as the atmalinga, Ganesha, in the disguise of a   boy, tells Ravana that he will hold the atmalinga until Ravana finishes his prayers. As soon as he receives the atmalinga, Ganesh promptly puts it down. Ravana tries to extricate it, resulting in throwing the coverings of the Linga to Surathkal, Dhareshwar, Gunavanteshwar, Murudeshwar and Shejjeshwar temples.)

இதில் தாரேஷ்வர், குணவந்தேஷ்வர், முருடேஷ்வர், 
ஷெஜ்ஜெஷ்வர் ஆகிய கோயில்களைத் தரிசிக்க முடிந்தது.  
இதுவல்லாமல் இந்த இடம் முன்னோர்களுக்கு அபர 
காரியங்கள் செய்யுமிடவாகவும் திகழ்கிறது. அருகில் இருக்கும் மஹா கணபதிகோயில், பத்ரகாளிகோயில் ஆகியவும் புகழ்பெற்றவை. இங்கே இருக்கும் வினாயகர் போலவே, இடுகுஞ்சி  என்ற இடத்திலும் இரு கைகளை மட்டும் கொண்டு, நின்ற நிலையில் அருள் பாலிக்கிறார் வினாயகர்.  நம் ஊர் பிள்ளையார்பட்டி போல இடுகுஞ்சி வினயகர் பிரபலம்

முருடேஷ்வர்கோயில், கோயில் என்ற நிலையில் மட்டுமன்றி பெரிய சுற்றுலாத்தலமாகவும் இருக்கிறது. மிகப்பெரிய சிவன் சிலை; மிகப்பெரிய கோபுரம்; அருகேயே அழகான கடற்கரை... வேறேன்ன வேண்டும் ஒரு சுற்றுலாத் தலத்திற்கு? கோபுரத்திற்கு  பதினெட்டு நிலைகள்.. கோபுரத்தின் உச்சிக்குச் செல்ல லிஃப்ட் அமைத்திருக்கிறார்கள். அங்கிருந்து விரியும் காட்சிகள் அழகோ அழகு.

கோகர்ணாவிற்கு வருவோரில் கோயில்களை நாடி வருவோரைப் போல, ‘கோவா’ போல அனுபவிக்க வருபவர்களும் அதிகம். அங்கே இருக்கும் ‘ஓம் பீச்’, ‘குண்ட்லே பீச்’ புகழ்பெற்றவை.  ஓம் பீச்சின்ன் கடற்கரை ஓம் என்ற எழுத்துபோல இருக்கிறது.

குண்ட்லே பீச்சின் அமைப்பு மிக அழகு. இரு குன்றுகளுக்கிடையே புகுந்து, பின் காளான் தலைபோல  விரியும், ஆழமற்ற-அலைகளற்ற கடல். என்னே அழகு! மெல்ல மெல்ல மயிலிறகுபோல, நுரை போலத் தழுவிச்செல்லும் சிற்றலைகள், இடுப்புவரை மட்டுமே ஆழம் உள்ள கடல், தெள்ளத் தெளிவான நீர். சதா வீசும் தென்றல்.  ஆஹா.. மாலை மூன்றுமணிக்கு கடலில் இறங்கினால், அந்தி சாயும்வரை ஆனந்தக் குளியல். மெரினா போல வழியெங்கும் பரவியிருக்கும் பிச்சைக்காரர்கள், பஜ்ஜி,பலூன் கடைகள் என எதுவில்லை. பெரிய கடற்கரையில் ஆங்காங்கே பீச் வாலிபால் விளையாடும் இளைஞ,இளைஞிகள்.  வெளி நாட்டினர் ஏராளம். தள்ளி நிற்கும் தாக சாந்திக் கடைகள்.  கோகர்ணாவின் கடற்கரைகள் கோவாவின் கடற்கரைகள் போலவே நல்ல அழகு.. ஆனால் குறைந்த கூட்டம்.  நீர் விளையாட்டுகள், பாரா க்ளைடிங் என பொழுதுபோக்கு அம்சங்கள் ஏராளம்.  மீர்ஜான் கோட்டை என ஒரு அழகான கோட்டை கோகர்ணாவிற்கு அருகில் உள்ளது.  12ம் நூற்றாண்டைச் சார்ந்தது.  மிகவும் அறியப்படாத அழகான கோட்டை.    மூன்று நாட்கள் செலவழித்துவிட்டு, பின் மங்களூர் சென்று, அங்கேயுள்ள பிரபலமான கோயில்களைக் கண்டு ஊர் திரும்பினேன்.

1973ல் இந்த இடத்தைப் பார்த்ததற்கும் இப்போதைக்கும் என்ன வித்தியாசம்? கோயில்களில் ஒன்றிப்போய் விடமுடிகிறது. இயற்கையை இன்னும் ஆழமாய் உணர,அனுபவிக்க முடிந்தது.

இறுதியாக:  இந்தியாவின் மேற்குதொடர்ச்சிமலைகளும், அதயொட்டி அமைந்திருக்கும் அரபிக்கடலும் இயற்கை நமக்குக் கொடுத்த வரம். மலைகளும் சமுத்திரமும் எங்கே ஒருங்கே இவ்வளவு தூரம் பார்க்கக் கிடைக்கிறது? மேற்குத் தொடர்ச்சி மலைகளின் பசுமையும், அதன் வளமும் காணச் சலிக்காதவை. (கொங்கன் ரயில்வேயில் பயணிக்க வேண்டும்)
அரபிக்கடல்போல, வங்காளவிரிகுடா ஏன் அவ்வளவு கவர்ச்சிகரமாக அமையவில்லை? யோசித்தால், இயற்கைச் சீற்றங்கள் குறைவாக இருப்பதும், அதன் பின்னனியில் அமைந்துள்ள மலைத் தொடர்களும் தான் காரணமோ என்னவோ?


 
OM BEACH

Kuntle Beach



Above three are Murudeshwar

A small falls near Gokarna

Above two are Apasarakonda water falls near Gokarna

Add caption


Above two are Mirjan Fort

Koti Theertha - Gokarna



Above are some of the temples of Managalore

Thursday, October 26, 2017

பாலித் தீவுக்கு ஒரு பயணம்.

என்னவோ, பார்க்க நினைத்திருந்த இடங்களனைத்தையும்,  உடலில் சற்றே தெம்பிருக்கும் பொழுதே, பார்த்துவிட வேண்டும் என்ற எண்ணம் வலுப்பெற்றுவிட்டதால்,  பார்க்க விழையும் இடங்களின் “கால நிலையும், என் பர்ஸும்”, ஒத்துவரும் பட்சத்தில் கிளம்பிவிடுகிறேன். வாழ்வது ஒருமுறை; வாழ்ந்துதான் பார்த்துவிடுவது ! இனி மீதி இருப்பது நாட்களோ மாதங்களோ... இறைவனே அறிவான். எனவே இலங்கை, துபை வரிசையில் அடுத்து பார்க்க விழைந்த இடம் ‘பாலி தீவுகள்’.

காலை, சென்னையிலிருந்து புறப்பட்டு, கோலாலம்பூர் சென்று, அங்கிருந்து பாலி. இடையில் ஒரு மணி நேரம் ப்ரேக். பாலியை அடைந்த பொழுது இரவு ஆகிவிட்டது. பாலி நேரம் இந்திய நேரத்திற்கு இரண்டரை  மணி முன்னால்.

இந்தோனேஷியாவின் 33 மாகாணங்களில் ஒன்று பாலி.  இஸ்லாமிய தேசமானாலும் இந்தத்தீவில் மட்டும்  இந்துக்களே அதிகம். பாலித்தீவுகள் முழுவதும் ஏதோ ஒரு வகையில் ராமாயணத்துடனோ, மகாபாரதத்துடனோ சம்பந்தப் பட்டுள்ளது போலத் தோன்றும். வாயு (பாயு), அக்னி, சீதா, பீமா, ராவணா,வாலி, ஹனுமன் போன்ற பெயர்கள் சர்வ சாதாரணம்.  ராமாயணா மால், கிருஷ்ணா மால், க்ரஹா அபார்ட்மென்ட்ஸ், சீதா தேவி ஷாப் போன்ற பெயர்களைப் பல இடங்களில் பார்க்கலாம்.  பல உள்ளூர் சொற்களின் மூலம் சமஸ்க்ருதமாக இருக்கிறது. கருடாஅவர்களின் ஏர்லைன்ஸ் பெயர். சுற்றுலா பேருந்துகள் பெயர் ‘பரிவசிஷ்டா’. பீமனுக்கும் அவரது புதல்வன் கடோத்கஜனுக்கும் கூட, பெரிய அளவில் சிலைகள் இருக்கின்றன.  பாலியின் தலை நகர் ‘தென்பஸார்’. பாலித்தீவு என்பது ‘வாலித் தீவு என்பதன்’ மரூ என்றார் ஒருவர். அவர்களுக்கு ‘வா’ வராது; ‘பா’ தான். வாலி-பாலி, வாயு-பாயு. நகரின் நடுவே ராமருக்கு ஒரு பிரமாண்டமான சிலை வைத்திருக்கிறார்கள்; கொள்ளை அழகு.

ஊர் முழுவதும் கோயில்கள். சிவா-விஷ்ணு-ப்ரம்மா கோயில்கள் பிரசித்தம்.  ஆனால் சுற்றுலாப் பயணிகளை ஒரு எல்லை வரைக்கும்தான் அனுமதிக்கிறார்கள்.  சன்னிதானத்திற்குள் வழிபாடு செய்பவர்கள்தான் செல்ல முடிகிறது. உள்ளூர் மக்கள் பாரம்பரிய வெள்ளுடை அணிந்து, மலர்களைக் கொண்டு வழிபாடு செய்கிறார்கள்.  அவர்கள் தங்களது கலாச்சாரத்திற்கு அவ்வளவு மதிப்பளிக்கிறார்கள். வீடோ, கடையோ, அபார்ட்மெண்ட்களோ எதுவாயினும் முன்னால் ஒரு மூன்றடுக்கு துளசி மாடம் போல ஒன்று அமைத்திருக்கிறார்கள்.  மேலே நாற்காலி போல ஒரு அமைப்பு. கல்லிலோ சிமெண்டிலோ அவரவர் வசதிக்கு ஏற்றாற் போல கட்டிக்கொள்கிறார்கள்.  இதில் விதி விலக்கே இல்லை. அதை ‘ப்ரைவேட் டெம்பிள்’ என்கின்றனர்.  தவறாமல் பூக்களையும் நீரையிம் கொண்டு பூஜை செய்கிறார்கள். 

சலம்பூவொடு தூபம் மறந்தறியேன் தமிழோடிசை பாடல் 

மறந்தறியேன்

நலந்தீங்கிலும் உன்னை மறந்தறியேன் உன்னாமம்என் 

னாவில் மறந்தறியேன்

உலந்தார்தலை யிற்பலி கொண்டுழல்வாய் உடலுள்ளுறு 

சூலை தவிர்த்தருளாய்

அலந்தேன்அடி யேன்அதி கைக்கெடில வீரட்டா னத்துறை 

அம்மானே ...என்ற தேவாரம் தான் நினைவிற்கு வந்தது.



பாலியின் பரோங் டான்ஸ் (இராமாயணா டான்ஸ்) 

பிரசித்தம்.

பாலித்தீவுகள் சுற்றுலா என்பது, டிபார்ட்மெண்ட் ஸ்டோரில் பர்சேஸ் பண்ணுவது போல.  அவரவர்களுகு அவரவர்களின் விருப்பப்படி அனைத்தும் கிடைக்கும்.

வாட்டர் ஸ்போர்ட்ஸ் வேண்டுமா? அனைத்தும் உண்டு; ஸ்கூபா டைவ், ஸ்னார்கலிங், பாரா டைவிங், ஸ்கீயிங்க், விதவிதமான போட் சவாரிகள் என பல வகைகள்.  எனக்கு மிக விருப்பமான ஸ்கூபா டைவிங்கும், பாரா செய்லிங்கும் செய்தேன். ஸ்கூபா செல்லும் போது என் உண்மையான வயதைச் சொல்லாமல், 58 என சொல்லிவைத்தேன். உண்மையைச் சொன்னதால், அந்தமானில் ‘கிழவர்களுக்கு ஸ்கூபா கிடையாது’ என மறுத்து விட்டனர். கெஞ்சிக் கூத்தாடி செல்லும்படியாகி விட்டது.  இங்கே அப்படி நிகழக்கூடாது என்பதால் ஒரு சிறு பொய். ஒரு மணி நேரம் கடலுக்கடியில் வண்ணமிகு மீன்கள், தாவரங்கள் என கண்டுவிட்டு மேலே வந்த்தும், என் உண்மையான வயதைச் சொல்ல, ‘ நோ ப்ராப்ளம்.. யூ டன் வெல்.. என்ஜாய்’ என்றனர். இதற்குப் பரிசாக அரை மணி நேரம் இலவசமாக ‘ஸ்னார்கலிங்’ கிடைத்தது.

அடுத்து, கோயில்களா? பஞ்சமேயில்லை. ஏகப்பட்ட கோயில்கள். ‘ஜெகன்னாத் கோயில்’ உட்பட வெள்ளமென இருக்கின்றன. திருமூர்த்தி கோயில் ஒன்று இருக்கிறது... அங்கே ஓரிடத்தில் இயற்கை நீரூற்று வருகிறது. அதை குளம்போல சேகரித்து, ‘ஆவுடை’ அமைப்பில் ஆறு இடங்களில் விழுமாறு செய்திருக்கிறார்கள். அங்கே பக்திப் பரவசத்துடன் வரிசையில் நின்று ‘தீர்த்த  நீராடுகிறார்கள்’.  பெரும்பாலான கோயில்களுக்குச் செல்ல அவர்களது பாரம்பர்ய உடை அவசியம். கோயிலின் வெளியே இலவசமாக அவற்றை வழங்குகிறார்கள்.  (திரும்ப வரும்பொழுது கொடுத்து விடவேண்டும்) .  கடற்கரையை ஒட்டி அமைந்திருக்கும் கோயில்கள் அழகோ அழகு. அவற்றை மிதக்கும் கோயில்கள் என்கிறார்கள். ஹை டைட் வரும்பொழுது செல்ல இயலாது. லோ டைடின் பொழுது உள்ளே செல்லலாம்.

டனா ரோட் (மிதக்கும் கோயில்கள்), உலுவட்டு கோயில், பெரட்டான், தீர்த்த டெம்பிள்,குனுங்காவி கோயில், தாமன் அயுன் கோயில், புரா தமன் சரஸ்வதி கோயில், லெம்புயாங்க் டெம்பிள், பெஸாகி (வைஸாகி) கோயில் ஆகியன தவிர்க்கக் கூடாதவை. முக்கியமாக உலுவட்டு கோயிலை மாலையில் காணவேண்டும். மூன்று பக்கமும் கடல் சூழ அழகின் உச்சமாய் இருக்கிறது. சூரிய அஸ்தமனத்தைக் காண ஏகக் கூட்டம். கடலிலிருந்து, அதன் கரையிலேயே 200 அடி உயரத்தில் இருக்கிறது உலுவட்டு. இயற்கை வரைந்து வைத்த ஓவியம் இந்த இடம்.  இந்தத் தீவில் அழகைத் தேடி ஓட வேண்டியதே இல்லை; கண்களை மட்டும் திறந்தால் போதுக்; காணுமிடமெல்லாம் அழகு வழிந்தோடுகிறது.

‘பர்சேஸ் மேனியாக்களுக்கு’ என ஏகப்பட்ட கடைகள். கைவினைக் கடைகள் ஏராளம். எல்லா இடங்களிலும் மரவேலைச் சிற்பங்கள் கிடைக்கின்றன. ஹேண்ட் மேட் சோப்புகள், ஊதுபத்திகள், சிறு பைகள், வாசனைத் திரவியங்கள், உடைகள், மஸாஜ் ஆயில்கள் என பலதும். மரத்தில் ‘பாட்டில் ஓபனர்கள்’ செய்து வைத்திருக்கிறார்கள் பாருங்கள். எப்படித்தான் ‘அந்த டிசைனில்’ செய்ய வேண்டும் எனத் தோன்றியதோ?  

என்ன.... மால்களைத் தவிர மற்ற இடங்களில் அவர்கள் இஷ்டத்திற்கு விலை சொல்லுவார்கள். என்னைப் போன்ற கேட்டதைக்  கொடுத்துவிடும் பசுக்கள் வேடிக்கை பார்ப்பதோடு நிறுத்திக் கொள்ள வேண்டும். தென்பஸாரில், ஒரு சிறு கைப்பை வாங்கினேன். ஒரு லட்சம் ரூபாய் சொன்னார்கள். (இந்திய ஒரு ரூபாய்க்கு 200 இந்தோனேஷிய ரூபாய் கிடைக்கும்). மிகவும் சாமர்த்தியமாகப் பேசுவதாக நினைத்து ‘ஐம்பதாயிரம் தருவியா?’ என்றேன். அந்தப் பெண்மணி உடனே தந்து விட்டாள். என் சாமர்த்தியத்தை நானே மெச்ச நினைத்த வேளையில், மற்றொரு பயணி வெறும் பத்தாயிரம் கொடுத்து வாங்கிச் சென்றார். அடப் போங்கப்பா... நீங்களும் உங்க பர்சேஸும் என நினைத்துக்கொண்டேன். அதே போல கருடன் மரச்சிலையை இந்திய மதிப்பில் ஐனூறு ரூபாய்க்கு பேரம் பேசி முடித்தபின், மற்றொருவர் அதே சிலையை நூறு ரூபாய்க்கு வாங்கிச் சென்றார். நல்லவேளையாக   நான் தனியன். இல்லாவிடில் என் சாமர்த்தியத்திற்கு முதுகில் நாலு அடி விழுந்திருக்கும். 

சிறு நீர் கழிக்க டாய்லெட் கட்டணம் மூவாயிரம் ரூபாய். மூன்று நாட்களானாலும் பரவாயில்லை; இந்தியாவிற்கே வந்துவிடலாம் எனத் தோன்றும்.

இயற்கைக் காட்சிப் பிரியர்களா? அவையும் திகட்ட திகட்ட கிடைக்கும். எரிமலைகள், ஏரிகள், மலைகள், நீர் வீழ்ச்சிகள், அழகிய கடற்கரைகள் என ஏகமாய்.  மலைச் சரிவுகளில் நெல் வயல்கள் அமைத்து பாசணம் செய்கிறார்கள். அவற்றை   Paddy Terrace என அழைகிறார்கள்.  நெல் வயல்களை வேடிக்கை பார்ப்பது நமக்கு புதிதாக இருந்தாலும், மேலை நாட்டவர்கள் கும்பல் கும்பலாய் வயல்களை பார்க்கின்றனர். அவர்களையெல்லாம், தஞ்சைக்கு அழைத்து வந்து காண்பிக்க வேண்டும் எனத் தோன்றியது.  அதே போல குரங்குக் காடுகள் என ஒரு இடம் வைத்து டூரிஸ்ட் ஸ்பாட்டாக மாற்றியிருக்கின்றனர்.  அது குரங்குகள் பார்க் என்றுதான் அழைக்க வேண்டும். கருங்குரங்குகள். வாலியின் வம்ஸாவளிகளென கூறுகின்றனர். 
ஒரு அழகிய மலைச் சரிவில், எரிமலையையும் அதனடியில் அமைந்திருக்கும் மிகப்பெரிய ஏரியையும், சம வெளியையும் கண்டுகளித்துக் கொண்டே உணவருந்துமாறு பல  இடங்கள் இருக்கின்றன.  இவற்றை மேலை நாட்டினர் அனுபவிக்கும் விதமே அலாதி. அவர்கள் அனுபவிப்பதை  நாம் காண்பதே சுற்றுலா போல இருந்தது . உணவு விடுதியின் ஓரத்தில், மலைச் சரிவைப் பார்த்த வண்ணமாய், கையில் ஒரு பீர் கேனுடன், சிற்றுடைகளில் காதலியையோ மனைவியையோ  அணைத்துக் கொண்டு, கையில் வைத்திருக்கும் டெலஸ்கோப்பில் எரிமலையை கண்டுகொண்டு,  தட்டு நிறைய உணவு வகைகளை நிரப்பிக் கொண்டு மணிக்கணக்கில் உட்கார்ந்து அனுபவிக்கின்றனர். தே பார்ன்  டு என்ஜாய்.

இதுதவிர, கேளிக்கைப் பிரியர்களா? அவற்றிற்கும் பஞ்சமில்லை. ‘அனைத்து’ வகையான கேளிக்கைகளும் உண்டு. இரவு விடுதிகள் அனைத்தும் வெகு நேரம் வரை  திறந்திருக்கின்றன. பியர்களும் அசைவ உணவுகளும் வழியும். கூடவே இசைக் கலைஞர்கள் பாடிக் கொண்டே இருக்கின்றனர்.  இசையும், நடனமும், முடிவேயில்லாத உணவுவகைகளும், மதுவும் வழிந்தோடும் இரவுகள்.  

சைவர்கள் எங்கேயாவது தந்தூரி ரொட்டியாவது கிடைக்கிறதா என அலைய வேண்டும்.  அசைவர்களுக்கு காணுமிடமெல்லாம் நாவில் நீரூறும். எங்கே பார்த்தாலும் மஸாஜ் சென்டர்கள். தாய் மஸாஜ், ஸ்டோன் மஸாஜ், லெக் மஸாஜ் என விதவிதமாய்.. சார்ஜைக் கேட்டால் தலை சுற்றும்.

இங்கே ஒரு காஃபி ப்ராஸஸிங் இடத்திற்குச் சென்றேன். எல்லாம் இந்தியாவிலேயே பார்த்ததுதான்.  ஆனால் இங்கே, ‘லுவாக் காஃபி’ என்று ஒன்று கொடுத்தார்கள். இதில் என்ன ஸ்பெஷாலிடி என வினவினால், காஃபி பழங்களை தேவாங்கு போல இருக்கும் ஒரு விலங்கு (ஏஷியன் பாம் சிவெட்) அப்படியே விழுங்குமாம். விழுங்கிவிட்டு காஃபிக் கொட்டைகளை மட்டும் அதன் மலத்தோடு புழுக்கை போடுமாம். அவற்றை சேகரித்து சுத்தம் செய்து, பின் வறுத்து காபிப் பொடி தயாரிப்பார்களாம். உவ்வேக்........ போங்கப்பா எனக்கு லியோ காஃபியே போதும்.


இங்கே விவரித்த்து கொஞ்சமே... இன்னும் காணவேண்டியது ஏராளம். நேரமும் காசும் உள்ளவர்களுக்கு அவரவர் விருப்பத்திற்கேற்போன்ற சொர்க்கம் பாலி. சில படங்கள் மட்டும் கீழே!